De explosie op 15 januari 2026 veroorzaakte grote schade in de Utrechtse binnenstad. Meerdere panden stortten in, vier mensen raakten lichtgewond en beelden van de ravage gingen razendsnel het land door. Voor de communicatieorganisatie betekende dat: direct opschalen en onder hoge druk keuzes maken.

Onder leiding van Anna Fallon blikten Jara Frederiks, Michiel Selten, Martijn van Raay en Marieke Ruijgrok terug op die eerste hectische uren en de dagen daarna. Vanuit hun rollen als woordvoerder, hoofd actiecentrum en communicatieadviseur namen ze ons mee in de dilemma’s die je in geen enkel draaiboek helemaal kunt voorbereiden.

Want hoe richt je snel een communicatieorganisatie in als de situatie voortdurend verandert? Wie heb je nodig in een actiecentrum? En hoe zorg je dat iedereen hetzelfde beeld heeft van wat er wél en nog níét bekend is? In het weekend na de explosie waren zo’n vijftig communicatieprofessionals betrokken.

Ook de mediadruk was direct groot. Binnen korte tijd stond Utrecht in de landelijke schijnwerpers. Hoe beantwoord je persvragen als feiten nog ontbreken? Wat doe je met geruchten die ondertussen al rondgaan? En wanneer is het juiste moment voor de burgemeester om de media te woord te staan?

De avond maakte ook duidelijk dat crisiscommunicatie niet stopt zodra de eerste mediadruk afneemt. Juist in de dagen en weken daarna blijft goede communicatie met getroffenen en direct omwonenden belangrijk. Dat vraagt niet alleen om duidelijkheid, maar ook om aandacht voor emoties, verschillende informatiebehoeften en mensen die zich nauw betrokken voelen bij wat er is gebeurd.

Een belangrijke les van de avond: goede crisiscommunicatie draait niet alleen om feiten, snelheid en processen. Minstens zo belangrijk zijn samenwerking, sensitiviteit en het vermogen om steeds opnieuw te kijken wat mensen op dat moment nodig hebben.

Welke les uit een crisissituatie is jou altijd bijgebleven? Deel ’m met ons. Zo blijven we leren van én met elkaar.